Bir hac döneminin geride kaldığı ve umre sezonunun başladığı şu günlerde, umre bürolarında görülen yoğunluk, bin yıldan beri İslam’a hizmeti en büyük şeref bilen necip milletimizin İslam  güneşinin doğduğu, Kur’an  nurunun parladığı kutsal toprakları ziyaret etme hasretinin, namazda yöneldiği kıblesi olan kabesini dünya gözüyle görme arzusunun  gönüllerde bir özlem olarak  yaşadığını göstermektedir. Zamanın ve dünyevi değerlerin yıpratamadığı muazzam bir duygudur kabe özlemi. Adem Safiyyullah’dan beri yığın yığın peygamberlerin “lebbeyk” diyerek, arşın etrafında dönen melekler misali tavaf ettikleri kabeyi görme isteği ile, Hatem’ül-Enbiya Muhammet Mustafa’nın medfun bulunduğu nurlu şehir şehir Medine’yi  ve yeşil  kubbeyi görme bir aşktır müminlerin kalplerinde. “Araya araya bulsam izini. İzinin tozuna sürsem yüzünü hak nasip eylese görsem yüzünü. Ya Muhammet canım arzular seni.” mısralarıyla edebiyatımızda Peygamber sevgisi işlenmiştir. “Kabe’nin yolları bölük bölüktür. Benim yüreğim delik deliktir. Dünya dedikleri bir gölgeliktir. Aman kabem canım kabem varsam sana. Elim yüzüm sürsem sana.” mısraları da aynı şekilde kabeyi görme isteğinin inananların gönlünde sevdaya dönüştüğünün bir ifadesi olarak şiirlerle kalplere nakşedilmiştir.

Kuranı Kerimde kabenin, İnsanlar için yeryüzünde kurulan ilk mabed, (Ali İmran 96) güvenli bir yer (Bakara 125), Alemlere rahmet ve hidayet kaynağı, (Ali İmran 96) Onda apaçık deliller (Ali İmran 97) in bulunduğunun belirtilmesi, hadisi şeriflerde de hacıların ve umrecilerin Kabe’nin misafirleri olduğu,(İbn Mace, Menasik, 5/2892) dua ederlerse dualarının kabul, günahlarından arınma dilerlerse, günahlarının bağışlanacağı, (Müsned II,11, 89) Kabede yapılan ibadetlerin diğer mescidlerdekinden yüzbin derece sevablı olduğu (Müslim, Hac, 505-513) müjdesinin verilmesi, kabede tavaf etmeyi, namaz kılmayı, kuran okumayı, zikir yapmayı,   kabeye doya doya bakmayı, dünya ömrü içinde en tatlı hatıra, sinelerden silinmez bir özlem haline getirmiştir.